Τα βήματα της λήθης....

Μέρα την μέρα, βήμα το βήμα μακρυά σου...
σαν τον μικρό πρίγκιπα και την αλεπού...
μόνο που το πήγαμε αντίστροφα...
αστραπιαία ήρθαμε κοντά...σιγά σιγά και μαρτυρικά αποχωριζόμαστε...
Δεν μετανιώνω, εγώ το γνώριζα πως έτσι έπρεπε να γίνει...

Κοίτα τι σου έχω εδώ...



Να τα εκατοστήσεις ηλεκτρόνιο!

Snuff

Bury all your secrets in my skin
Come away with innocence and leave me with my sins
The air around me still feels like a cage
And love is just a camouflage for what resembles rage again

So if you love me let me go
And run away before I know
My heart is just too dark to care
I can?t destroy what isn?t there

Deliver me into my fate
If I?m alone I cannot hate
I don?t deserve to have you
Ooh, my smile was taken long ago
If I can change I hope I never know

I still press your letters to my lips
And cherish them in parts of me that savor every kiss
I couldn?t face a life without your lights
But all of that was ripped apart when you refused to fight

So save your breath, I will not care
I think I made it very clear
You couldn?t hate enough to love
Is that supposed to be enough?

I only wish you weren?t my friend
Then I could hurt you in the end
I never claimed to be a saint
Ooh, my own was banished long ago
It took the death of hope to let you go

So break yourself against my stones
And spit your pity in my soul
You never needed any help
You sold me out to save yourself

And I won?t listen to your shame
You ran away, you?re all the same
Angels lie to keep control
Ooh, my love was punished long ago
If you still care don?t ever let me know
If you still care don?t ever let me know

Αυτές οι μέρες...

Περίεργες μέρες...
ένα γεμάτο ζωντάνια κουφάρι περιφέρεται άσκοπα στου δρόμους..
μια μνήμη που έχει αμφισβητηθεί όπως ποτέ άλλοτε..
λίγο διαγραμμένη, λίγο κακοποιημένη.... για να γλυτώσει το κουφάρι τα χειρότερα...

Δεν ξέρει όμως...
δεν ξέρει πως έχει ήδη πάρει φωτιά...
δεν μπορεί να μυρίσει τον καπνό, την καμμένη σάρκα...
είναι απλά ένα κουφάρι που ψάχνει μηχανικά στους τοίχους για αναμνήσεις...

Κάθε βράδυ στάχτες βρίσκει στο σκληρό κρεββάτι του... το αγνοέι...
δεν ξέρει όμως πως κάποιος τις σκουπίζει στοργικά, πως βλέπει μέσα στο κουφάρι ελπίδα...
πως κάποιος γελάει με όσα κάνει τώρα το κουφάρι...
του θυμίζει πως τα έχει ξαναπεράσει...δεν τον ακούει...

Ξέρει εκείνος πως φθάνει στο τέρμα το μαρτύριο..
πως σύντομα στις σκληρές πέτρες των χρόνων του θα γδάρει το ψεύτικο αυτό δέρμα που μόνος του φόρεσε....
έπαιξε με αυτό, το απόλαυσε, το διασκέδασε...
...του μπήκε όμως και τον πνίγει...

Με χαρά θα το κάνει και με την συνείδηση καθαρή ως τα δάκρυα που κύλησαν στις όχθες του Πιέδρα...


Υ.Γ. Δέσποινα σε ευχαριστώ για την όμορφη ανάμνηση, είχα ξεχάσει πόσο δυνατή είναι η φωνή της...

Λέξεις άηχες των Αγγέλων... όπως λέμε Χριστίνα....

Μου μιλάς με τέτοιες λέξεις κάθε βράδυ...
Καλημέρα και καληνύχτα με φωνήεντα γλυκά όπως το όνομά σου, όπως εσύ...

so close no matter how far...

Κβαντική Τηλεμεταφορά Πληροφορίας

Για πρώτη φορά, αμερικανοί επιστήμονες πέτυχαν να κάνουν τηλεμεταφορά πληροφοριών ανάμεσα σε δύο άτομα που απείχαν ένα μέτρο μεταξύ τους. Πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα στην παγκόσμια αναζήτηση πρακτικών μεθόδων για την κβαντική επεξεργασία των πληροφοριών, η οποία, μεταξύ άλλων, αναμένεται ότι θα οδηγήσει σε μια νέα πολύ ταχύτερη γενιά "κβαντικών υπολογιστών", αλλά και σε ένα τύπο "κβαντικού Ίντερνετ".
Η τηλεμεταφορά στον κβαντικό κόσμο είναι ένα από τα πιο μυστηριώδη φυσικά φαινόμενα: κβαντικές πληροφορίες, όπως η περιστροφή ενός σωματιδίου ή η πόλωση ενός ηλεκτρονίου, μεταφέρονται από το ένα μέρος στο άλλο χωρίς να ταξιδεύουν μέσω κάποιου φυσικού μέσου. Μέχρι τώρα τηλεμεταφορά, από τους επιστήμονες, είχε επιτευχθεί μεταξύ φωτονίων σε πολύ μεγάλες αποστάσεις, μεταξύ φωτονίου και ομάδας ατόμων, καθώς και μεταξύ μεμονωμένων γειτονικών ατόμων, αλλά μόνο με τη μεσολάβηση της δράσης ενός τρίτου ατόμου. Κανείς όμως από όλους αυτούς τους τρόπους δεν θεωρείται ότι παρέχει ένα εφικτό μέσο για την αποθήκευση και διαχείριση μεγάλου όγκου κβαντικών πληροφοριών σε μεγάλες αποστάσεις.
Τώρα, μια επιστημονική ομάδα των πανεπιστημίων Μέριλαντ και Μίσιγκαν, υπό τον Κρίστοφερ Μονρόε, πέτυχε να τηλεμεταφέρει μια κβαντική κατάσταση (πληροφορία) άμεσα - χωρίς μεσολάβηση- από το ένα άτομο στο άλλο σε απόσταση ενός μέτρου. Αυτή η ικανότητα είναι αναγκαία αν πρόκειται να υπάρξουν κβαντικά υπολογιστικά συστήματα. Η σχετική εργασία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Science". Προς το παρόν, σύμφωνα με τους ερευνητές, η πληροφορία που φθάνει στο άλλο άτομο, έχει απόλυτη ακρίβεια στο 90% των περιπτώσεων τηλεμεταφοράς, ποσοστό που μπορεί να αυξηθεί μελλοντικά.
Η τηλεμεταφορά επιτυγχάνεται χάρη σε ένα αξιοσημείωτο κβαντικό φαινόμενο, τη λεγόμενη "εμπλοκή", που συμβαίνει μόνο σε ατομικό και υποατομικό επίπεδο. Από τη στιγμή που δύο αντικείμενα τεθούν σε κατάσταση κβαντικής εμπλοκής, οι ιδιότητές τους συμπλέκονται αξεδιάλυτα. Η μέτρηση οποιουδήποτε από τα δύο αντικείμενα αυτόματα καθορίζει τα χαρακτηριστικά και του άλλου, ανεξάρτητα από το πόσο μακριά βρίσκονται. Έτσι, ουσιαστικά η πληροφορία που ενσωματώνεται στην κατάσταση του ενός "τηλεμεταφέρεται" και στο άλλο αστραπιαία.
Οι επιστήμονες, όπως δήλωσε ο Μονρόε, θεωρούν ότι τα φωτόνια είναι ιδανικά για την ταχεία μεταφορά πληροφοριών σε πολύ μεγάλες αποστάσεις, ενώ τα άτομα είναι ιδανικά για την αξιοποίησή τους σε κβαντικές μνήμες μεγάλης χρονικής διάρκειας. Η νέα τεχνική της αμερικανικής ομάδας συνδυάζει τις δύο μεθόδους, χρησιμοποιώντας τόσο φωτόνια όσο και άτομα, κάτι που προσδοκάται ότι θα αποτελέσει τη βάση για ένα νέο τύπο "κβαντικού Ίντερνετ".

3 μήνες και 2 μέρες...

θυμάμαι,
κρατούσες πάντα στο χέρι ένα τσιγάρο, μιαν άσπρη μεγάλη κιμωλία...
τα μεγάλα μελαγχολικά σου μάτια σου, ποτέ σχεδόν δεν μου χαμογελούσαν...
η Αθανασία σου... πόσο ακόμα θα στοιχειώνει τα μέρη που περπατήσαμε...
τα μακρυά σου δάχτυλα..το μόνο που θα θυμάμαι μετά από χρόνια...


25-12 ήταν ...που ήρθες και μου έδειξες πως να γελώ ξανά...

Ξέρω, όλα είναι ασήμαντα και αδιάφορα όταν έχεις προαποφασίσει τα πάντα...
διάβασε όμως κάτι που γράφτηκε πριν από πολλά χρόνια...ίσως να περιγράφει με τον πιο μεστό τρόπο όσα έζησα προχθές βράδυ...

Γύρνα τις ώρες που χάθηκαν απόψε
κοίτα που φεύγεις πώς κλαίει το δειλινό

Κάπου νυχτώνει κι ο ήλιος παγώνει
χάνεται ο δρόμος και πού να σταθώ
κάπου βραδιάζει μην κλαις δεν πειράζει
πες πως τελειώνει ο κόσμος εδώ

Αγέρας παίρνει απόψε τη ζωή μου
κλείνω τα μάτια που φεύγεις να μη δω

Κάπου νυχτώνει κι ο ήλιος παγώνει
χάνεται ο δρόμος και πού να σταθώ
κάπου βραδιάζει μην κλαις δεν πειράζει
πες πως τελειώνει ο κόσμος εδώ


Αντίο κορίτσι μου...

ήσουν ένα όμορφο ταξίδι που κάθε στάση θα ήθελα να διαρκεί για πάντα...Το ξέρεις!

Είναι κάτι σταυροδρόμια μαγεμένα...

Είναι κάτι σταυροδρόμια μαγεμένα... που συναντιόμαστε και ύστερα χανόμαστε...

Υπάρχουν μονοπάτια που είναι στρωμένα μόνο με εμπόδια...

Όπως όταν το τοπίο της αγάπης εναλλάσσει σαδιστικά την μορφή του από παράδεισο σε κόλαση, και αυτά τα μάτια που λιώνουν τα χιόνια τις μοναξιάς μετατρέπονται σε άγριους ανέμους που μαστιγώνουν το ταλαιπωρημένο σώμα...

Αν δεν έχεις την δύναμη να τιθασεύσεις αυτούς τους ανέμους, αν μια στιγμή παραδείσου δεν σε γεμίζει κουράγιο να αντέξεις ολόκληρες μέρες κόλασης...

Αν ο δρόμος είναι πολύ μακρύς και σε κουράζει... είναι καλύτερα να διαλέγεις ποιο εύκολους ανθρώπους...

Μερικές φορές, πρέπει να ξέρεις πότε να φύγεις...

Ειδικά όταν ο άλλος δεν θα γυρίσει να στο πει ποτέ...

Και ας νομίζεις πως στην άκρη του μονοπατιού βλέπεις να σε περιμένουν όλα όσα πόθησες!

Θυμήθηκα ένα τραγούδι... Κάνω μια ευχή...

Στίχοι: Τζένη Στράλλα
Μουσική: Δημήτρης Κατής
Πρώτη εκτέλεση: Εξόριστοι

Κάνω μιαν ευχή ξανά να 'ρθεις
Αν μ' αναζητήσεις θα με βρεις
Δίχως να σκεφτείς έλα πάλι κοντά
Στη δικιά μου ζωή στη δικιά μου αγκαλιά που ζητά

Άνοιξη ξανά ακόμα τι να θυμηθώ
απ' τον καιρό που οι δυο μαζί
ξεκινούσαμε εμείς
Ραντεβού στη χαρά
ναι ο έρωτας δίνει φτερά

Είμαστε παιδιά κι ήσουν εσύ
μέσα στ' όνειρο φλόγα ζεστή
Τώρα πως μπορείς να 'σαι σ' άλλη αγκαλιά
Πως μπορείς και γελάς
πως μπορείς και ξεχνάς τα παλιά

Άνοιξη ξανά αλήθεια τι να θυμηθώ
απ' τον καιρό που οι δυο μαζί
ξεκινούσαμε εμείς
Ραντεβού στη χαρά
ναι ο έρωτας δίνει φτερά

Το τραγούδι μας, θυμάσαι;

Αντίο...

Πέρασαν τρία χρόνια.....και τι δεν περάσαμε μαζί....
Προσπαθήσαμε άλλα χάσαμε...
Νοιώθω πως δεν έχω τίποτα άλλο να σου δώσω και εσύ τίποτα σε εμένα.....και ας ισχυρίζεσαι το αντίθετο...
Θα είσαι εκεί μου είπες, όμως δεν θα γυρίσω...
Ήρθε η ώρα να καλύψει μια άλλη τα κενά σου...Να κάνω μια νέα αρχή...
Εύχομαι με αυτό το αντίο να λυθούν επιτέλους τα χείλη μου και αυτά τα μάτια που κάποτε με μάγεψαν ας στρέψουν τα βέλη τους αλλού...

Ίσως μια μέρα να τα θυμόμαστε και να γελάμε...

Ένα κομμάτι του εαυτού μου....

Είσαι ένα κομμάτι του εαυτού μου που ο θεός επίτηδες "έσπειρε" σε μια άλλη γωνιά του κόσμου....
Θα ζω για να σε συναντήσω μια μέρα...
...μια μέρα που θα φέρει μια λιακάδα στις καρδιές μας....