24/08/2009 - 23/08/2010
Έχουν απομείνει 4 εβδομάδες ακόμα. Είμαι ευτυχισμένος που θα φύγω;
Όχι, όμως η δυστυχία δεν είναι η λέξη που θα επέλεγα να χρησιμοποιήσω γι' αυτό που νοιώθω...
Περισσότερο αισθάνομαι κενός και ανέγγιχτος. Δεν υπήρξαν παρά ελάχιστα σημεία επαφής και αναρωτιέμαι αν έχω καταντήσει τόσο απόμακρος πλέον.
Τρία χρόνια πριν η ίδια εξίσωση εισήγαγε στην ζωή μου δύο μεταβλητές που έμελλαν να γίνουν πιο σταθερές και από τις αϋπνίες μου.
Τώρα τίποτα.
Έχω καταντήσει ένα ανθρωπάκι που δεν ρισκάρει, που έχει επαναπαυθεί στον φανταστικό του θρόνο και αφήνει τις σκηνές να εξελίσσονται σαδιστικά απόμακρες, μέσα του και έξω του.
Και ακούγεται στα αυτιά πλέον τόσο ειρωνικό, μεγαλώνοντας, αντί να δένομαι με σχοινιά στα κατάρτια αυτού του πλοίου, να το αφήνω να χάνεται στον ορίζοντα και να το βλέπω να εξελλίσεται στην μεγαλύτερή μου "ξεπέτα".
