69 μέρες έπειτα...

69 μέρες έπειτα,

συνεχίζω να οδηγώ κλαίγοντας τα βράδια, την μια βλέπω δίπλα ένα άδειο κάθισμα, την άλλη αυτή.

συνεχίζω να προσποιούμαι και να γελώ για όσους με αγαπάνε και ο μικρός κλόουν μεγαλώνει μέσα μου...

συνεχίζω να βιώνω την απώλεια σε καθημερινή βάση, μονίμως λυπημένος και αμυνόμενος ελπίζω σε ένα θαύμα.

Κάθε μέρος φέρνει αναμνήσεις μια ευτυχισμένης στιγμής, μιας ανάμνησης που χαϊδεύει την ψυχή και μετά την βιάζει ρίχνοντάς την στην ξαφνικά στην πραγματικότητα.

Ξανά και Ξανά...

Πόσο θα ήθελα εγώ να είμαι αυτός που θα πας μαζί σε αυτή την συναυλία, να περπατήσουμε, να συζητήσουμε, να μου γκρινιάξεις για την κίνηση, εγώ για την δουλειά... Να τραγουδίσουμε όπως το καλοκαίρι, είχα αρχίσει και μάθαινα κ εγώ... Να γυρίσουμε μαζί και να ξαπλώσουμε μαζί... Να σηκωθείς το πρωί για κάπνισμα και να σε κοιτάω κλεφτά, να έρθεις να με ξυπνήσεις με φιλιά...

Όπως έκανες τότε που με αγαπούσες.

Τα πράγματα δεν κυλάνε καλά, και πως να κυλήσουν άλλωστε όταν έχει χαθεί το μοναδικό πράγμα που δίνει σκοπό στην ζωή...

Έρημος αυτή η ζωή, στείρα και άνυδρη...

Αναδύονται

Υπάρχουν και αυτές οι σκέψεις που αναδύονται τα βράδια. Αυτές που λένε σκοτεινές μα πάντα μέσα μου υπήρχαν από παιδί. Αυτές που οι κλήσεις σου οι βραδινές κρατούσαν μακρυά όλα αυτά τα χρόνια. Που μου ζητούν να γίνουμε φίλοι ξανά...

Οι σκέψεις αυτές που χαρά δεν τάζουν, μόνο λυπη, ουδέτερη, χωρίς φύλο πορεία, σε λευκή γραμμή πάνω, αιτιατη και μετρήσιμη.

Που σφίγγουν το στήθος σαν τανάλια, που κάνουν το κορμί σαν πέταλο, τις αφορμές καρφιά. Που σιωπούν και στριγγλιζουν πριν κοιμηθώ...

Αυτές οι σκέψεις που όταν οι άνθρωποι γύρω μου φεύγουν αυθαίρετα και γνωστικά τους αντικαθιστούν. Και ζητούν τους διαλόγους αλλιώς, το μέτρημα ανάποδα...

Καρφιά, τρύπες αναιμακτες, πακέτα συνειδησης και συνειδητοποίησης που κραυγάζουν Τέλος με την σάπια φωνή.

Υπάρχει και ένας ΜΑΡΚΟΣ που αντιστέκεται όμως. Πονάει, θρηνεί μα αντιστέκεται. Φανερά όσο ποτέ ξανά στο παρελθόν η στο μέλλον.

Μικρός νιαουρης...

Που είναι..... Που είναι..... Που είναι ο τσιτακος μου;

Δύο μήνες

Δύο μήνες χωρίς ΑΓΆΠΗ

Άσχημες νύχτες

Δεν αντέχω άλλο, μια διέξοδο από αυτό το μαρτύριο.

...

Ordinary Love...

I heard that you're settled down
That you found a girl and you're married now
I heard that your dreams came true
Guess she gave you things I didn't give to you

Old friend, why are you so shy?
Ain't like you to hold back or hide from the light

I hate to turn up out of the blue, uninvited
But I couldn't stay away, I couldn't fight it
I had hoped you'd see my face and that you'd be reminded
That for me, it isn't over

What is ordinary in Love?
Do you think I am ordinary?
Were you ever ordinary?

....

Αγάπη μερικές φορές σημαίνει....

... να έχεις κάποιον να σε υποδεχθεί στο αεροδρόμιο...

43 ημέρες...

Καλησπέρα,

έχουν περάσει 43 ημέρες...

Δεν είμαι καθόλου καλά... Απόψε περιπλανήθηκα μετά από πολύ καιρό στις μουσικές διαδρομές σου... Τυλίχθηκα στα μελωδικά σου σκεπάσματα αυτά που μου έμαθες... Αυτά που φοβήθηκες οτί θα έβρισκα αλλού! Αυτά που σε έκανα να φοβηθείς πως σπατάλησες...

---Μου το έλεγες και δεν χαμπάριαζα ο ηλίθιος!---

Σε αυτά τα μονοπάτια που ταξίδεψα, αιωρήθηκα ισορρόπησα και έπεσα

Είμαι ένα ανθρωπάκι μίζερο που αντιλαμβάνεται τι έχει μόνο όταν χάσει! Νομίζω πως όλα αυτά να είναι ένα ψέμα, ένα καψώνι, πως μια μέρα θα ξημερώσει που θα είσαι πάλι εδώ.

Φοβάμαι να αρρωστήσω... Καταλαβαίνεις; Ένα μικρό θαύμα...

.
.
.

Θυμόμουν ένα παγκάκι, το έψαξα μάταια...

Μάσκα!

Βάλε μια μάσκα και έλα...

Υπάρχουν τόσα πολλά που ακόμα δεν έχουμε πεί.....

Μετράω την ζωή μου με λεπτά και ώρες...

και όταν αυτό το 8h γίνεται 2m γεμίζω ελπίδα...

Έγινα ένας Σίσυφος... Μην αφήσεις να γίνω πέτρα... ΜΗΝ...

Δεν με ρώτησες ποτέ..

Δεν με ρώτησες ποτέ κατάλαβα για 1η φορά πως είμαι ερωτευμένος μαζί σου...
Αν ποτέ στο μέλλον χρειαστεί χρειαστεί να μάθεις, θυμήσου:

"ektimaw to gegonos pou mou afierwneis apleto ton xrono sou otan eimaste mazi, pou asxoleisai mazi mou, pou me frontizeis, pou mou apantas panta stis kliseis kai sta minimata mou kai pou kaneis pragmatika oti pernaei apo to xeri sou gia na eimai kala kai xaroumeni... einai kati pou ..."

Κάνε μου μια χάρη μόνο ρώτα τον εαυτό σου γιατί δεν σταμάτησα ποτέ έκτοτε...