Γιατί έχασα την καρδιά μου!

Mια νύχτα χωρίς φεγγάρι στη μέση της σκοτεινιάς

Στην πόρτα του σπιτιού μου είδα ένα τσιγγανάκι να κλαίει

Γιατί κλαις αυτή τη νύχτα, μπουμπουκάκι ζουμπουλιού;

Κλαίω για τη φτωχή μητέρα μου που πριν από καιρό έχασα

Ένα νόμισμα του έδωσα, αχ! του έδωσα για να μην κλαίει.

Εγώ που-ούτε με αυτό το νόμισμα

Έδωσα χαρά στην καρδιά του

ούτε εγώ έχω, δεν έχω κάποιον να με αγαπά

ούτε κάποιον να με φωνάζει σύντροφε, είμαι ένα τριαντάφυλλο του πάθους

Γιατί έχασα την καρδιά μου

Άλλη νύχτα ειρηνική φωτισμένη από αστέρια

το μικρό είναι ένα πουλάκι σε κλαδί ενός τραγουδιού

Γιατί τραγουδάς αυτή τη νύχτα, μπουμπουκάκι ζουμπουλιού;

Γιατί βρήκα κιόλας άλλη μάνα, τη μάνα που υπήρχε μέσα σου

Ένα νόμισμα του έδωσα,αχ! του έδωσα για να μου τραγουδήσει

 Αχ, ούτε με αυτό το νόμισμα έδωσα χαρά στην καρδιά του

-ούτε εγώ έχω, δεν έχω κάποιον να με αγαπά

ούτε κάποιον να με φωνάζει σύντροφε, είμαι ένα τριαντάφυλλο του πάθους

Γιατί έχασα την καρδιά μου!

6η νύχτα.

Καλήσπερα. Απόψε νηφάλιος.
Η μυρωδιά από το σεντόνι έχει χαθεί και αυτή.

Με βοήθησε πολύ που σε άκουσα, ηρέμησα λίγο.

Τώρα που τελείωσε το έργο πρέπει να βρω κάτι να χαζεύω.

Καληνύχτα...

μέρα 5η

Καλησπερα.

5η βραδιά.

Δεν έχω όρεξη να πιώ καν...
Παιχνιδιζω ωστόσο με μια μπύρα.
Σήμερα νυστάΖω λίγο και ίσως κοιμηθώ.
Αυτό είναι θετικό.

Αναρωτιέμαι τι κάνεις και πώς το αντιμετωπίζεις εσύ. Τι να σκέφτεσαι άραγε;

Σήμερα θυμήθηκα έναν υποτιθέμενο διαολογο σε ένα υποτιθέμενο μεταξύ μας τρακάρισμα. Θεέ μου ήταν προφανές πως ήμασταν παλαβοι.

Σε φιλώ και το βουλωνω τώρα.

Καληνύχτα.

Επιστροφή

Καλησπέρα... Επιστροφή μετά από τρία και βάλε χρόνια... Τι όμορφα που ήταν...
Επιστροφή Γιατί θα βρέξει μοναξιά και αφού δεν έχω κάποιον να τα λέω θα τα γράφω εδώ...

Ημέρα 4η: Η αϋπνία συνεχίζεται, κάποια φίλη μου πρότεινε χάπια...

Ίσως πάρω μπύρες να έχω...

"Ξεπέτα" με "ξ" κεφαλαίο

24/08/2009  - 23/08/2010

Έχουν απομείνει 4 εβδομάδες ακόμα. Είμαι ευτυχισμένος που θα φύγω;

Όχι, όμως η δυστυχία  δεν είναι η λέξη που θα επέλεγα να χρησιμοποιήσω γι' αυτό που νοιώθω...

Περισσότερο αισθάνομαι κενός και ανέγγιχτος. Δεν υπήρξαν παρά ελάχιστα σημεία επαφής και αναρωτιέμαι αν έχω καταντήσει τόσο απόμακρος πλέον.

Τρία χρόνια πριν η ίδια εξίσωση εισήγαγε στην ζωή μου δύο μεταβλητές που έμελλαν να γίνουν πιο σταθερές και από τις αϋπνίες μου.

Τώρα τίποτα.

Έχω καταντήσει ένα ανθρωπάκι που δεν ρισκάρει, που έχει επαναπαυθεί στον φανταστικό του θρόνο και αφήνει τις σκηνές να εξελίσσονται σαδιστικά απόμακρες, μέσα του και έξω του.

Και ακούγεται στα αυτιά πλέον τόσο ειρωνικό, μεγαλώνοντας, αντί να δένομαι με σχοινιά στα κατάρτια αυτού του πλοίου, να το αφήνω να χάνεται στον ορίζοντα και να το βλέπω να εξελλίσεται στην μεγαλύτερή μου "ξεπέτα".

Το μέσα μάτι...

Το είχε πεί ο Χάρης στο δίφωνο πριν χρόνια πως ετοιμάζει δίσκο με μελοποιημένα....

Να σου πω την αλήθεια δεν περίμενα πως θα τον βλέπαμε ποτέ...

Να όμως που με την ευκαιρία της συναυλίας των Κατσιμιχαίων στην τιμημένη Σαλονίκη έσκασε μύτη το πρώτο τραγουδάκι και είναι ΜΑ-ΓΙ-ΚΟ....

ΤΟ ΜΕΣΑ ΜΑΤΙ (σε ποίηση Λένας Παππά)

http://www.youtube.com/watch?v=ybg5UfxwEms&feature=related

ΝΑΝΑ ΜΟΥΣΧΟΥΡΗ - Ο Ταξιδιώτης Του Ονείρου

Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Εδώ σ' αυτό το παραθύρι
κοντά μου κάποτε είχες γείρει
κι από του ήλιου το ποτήρι
να πιούμε μου 'λεγες το φως.

Σκοτάδι τώρα πέφτει μπρος μου
μετρώ την ερημιά του κόσμου
κι εσύ που ήσουν αδερφός μου
λυγμός απόμεινες κρυφός.

Πού πας του ονείρου ταξιδιώτη
στερνή αγάπη μου και πρώτη,
από το χρόνο τον προδότη
ποτέ δε γλίτωσε κανείς.

Πού πας πουλί κατατρεγμένο
πού πας κυνηγημένο τρένο,
σε ποιο σταθμό να περιμένω
μπροστά μου πάλι να φανείς;

Ένα μαγικό τραγούδι που ακούγαμε πολύ πιτσιρίκια...

Η μελωδία του είναι καρφωμένη στο μυαλό...

ΩΡΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ - Το Δωμάτιο

Στίχοι: Λένα Παπά
Μουσική: Χάρης Κατσιμίχας
Πρώτη εκτέλεση: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας

Μες στο κλειστό δωμάτιο μπορείς να βρεις
ό,τι δεν τόλμησες ποτέ να ονειρευτείς
κι ό,τι μέσα σου βαθιά αγάπησες
κι όμως ποτέ δεν είδες να βγαίνει αληθινό

Όλα είναι εκεί, εκεί υπάρχουν όλα
μες στο κλειστό δωμάτιο, όλα και τίποτα
αγάλματα θεών λησμονημένων και της Ελένης το πουκάμισο
όλα είναι εκεί κι άλλα πολλά, που κάποτε φαντάστηκες

Ο φόβος του Χριστού στον κήπο της Γεθσημανή**
τα βήματα της θλίψης του, της αίγλης του το φως
το αίμα των θυσιασμένων και οι χαμένοι στόχοι τους
το ψύχος το δριμύ των χωρισμών

Το διαμαντένιο αηδόνι του βασιλιά της Κίνας
σινιάλα από φάρους που σβηστήκαν
και μαγικά τοτέμ από άγνωστες φυλές
κι εφηβικά κορμιά και καλοκαίρια γαλανά
θάνατοι και φωτιές κι αόρατη ομορφιά

Μες στο κλειστό δωμάτιο υπάρχουν όλα
αν έχεις μάτια να τα δεις, αν έχεις χέρια να τ' αγγίξεις
μπορείς να βρεις κλειδί να ξεκλειδώσεις τη σιωπή τους
αρκεί να πας, ολάνοιχτος, γυρεύοντάς τα

ΓΙΝΕ ΡΕΑΛΙΣΤΗΣ, ΜΕΙΝΕ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΣ

Θα ήθελα να μοιραστώ αυτή την φράση μαζί σας που είδα πρόσφατα στο status κάποιου φίλου.

Πολλά γεγονότα τελευταίως θα μπορούσαν να εξηγηθούν από την παραπάνω μικρή πρόταση...

"Γίνε ρεαλιστής, μείνε ονειροπόλος"

Ότι και αν σημαίνει αυτό για τον καθένα...

346 πολύτιμες μέρες...

.................................................

Δεν πιστεύω σε κλειστούς κύκλους,
σε δεσμευμένες χρονικές περιόδους που συμβαίνουν ως δια μαγείας θεμιτά γεγονότα...
Πάντα τις έστηνα στον τοίχο αυτές τις σκέψεις..

..................................................

Η 31 Δεκεμβρίου 2008 έμελλε να με βάλει σε σοβαρές σκέψεις...
Δεν θυμάμαι τίποτα στην ζωή πριν από αυτή την μέρα ...
Δεν υπάρχει ροή πληροφορίας στο μυαλό μου...
Τα καρφωμένα στον τοίχο χαμόγελα με κοιτούν περιφρονητικά μέσα από ξεθωριασμένες φωτογραφίες...

..................................................

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΠΟΛΥ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ.

..................................................

Εκείνη την μέρα την επισκέφθηκα τυχαία...
Χτύπησα το παραθυράκι και μου άνοιξε...
Γίναμε φίλοι...
Κάθε μέρα μέρα με πήγαινε βόλτες στον ξεραμένο μελαγχολικό της κήπο...
Έλεγε πόσο συμβιβασμένη είναι με αυτόν και πόσο της αρέσει ξυπόλητη να περπατάει γύρω του...
Έδειχνε σίγουρη για αυτόν όμως... Μου έλεγε πως ποτέ ξανά δεν θα ανθίσει...

(Αν τότε της είχα εξηγήσει πως η μελαγχολία με σαγηνεύει...)

....................................................

Κάθε μέρα έπαιρνα κρυφά μαζί μου λίγο νεράκι...
Έχω μάθει να βελτιώνω τα πράγματα...
Τα φρόντισα με όλο μου το πάθος...
Υπήρξαν νύχτες που έμενα μόνος μου τα βράδια σε εκείνο τον γαμημένο το μέρος...

......................................................


Όταν μετά από λίγες μέρες πέταξαν τα νέα κλωναράκια, βιάστηκε να τα κόψει...
-Βγάζουν αγκάθια, μου είπε.
-Μόνο αγκάθια βγάζουν τα φυτά αυτού του κήπου...

......................................................

Μου άρεσε όμως... να ματώνω τα χέρια μου για της τα δίνω...
Να της λέω, ορίστε αυτά είναι για εσένα..

.......................................................

-Μια στιγμή παραδείσου που συνοδεύεται από μέρες κόλασης...

........................................................

Τον αγάπησα εκείνο τον κήπο, τον ερωτεύθηκα, τον έκανα δικό μου τα βράδια...
Τις μέρες έβγαζα αγκάθια από το κορμί μου...
Δεν με πείραζε όμως...
Εκείνο που με σκότωνε ήταν πως τα αγκάθια έσκιζαν και το δικό της σώμα... Πληγές του παρόντος πάνω σε αυτές του παρελθόντος...
Πονούσε στην σκέψη ενός κήπου που γέμιζε χρώματα χωρίς σκοπό, χωρίς μέλλον...

Το αγαπώ ερχόταν μονάχα ψιθυριστά και συνοδευόταν από πελώριες σιωπές...

.........................................................

Γνώριζα το σωστό... μου άρεσε όμως τόσο πολύ το λάθος...

.........................................................

Έπαιξα και εγώ με το μυαλό της, έπαιξε και αυτή με το δικό μου.

..........................................................


Μια μέρα αποφάσισε να με καλέσει στον κήπο της...
Κάθε φορά έλεγα πως θα ήταν η τελευταία...
Όμως ήταν τόσο ευτυχισμένη, τόσο γαλήνια...
Το πρώτο βράδυ μαζί περιπλανηθήκαμε σε όσα φτιάχναμε 3 μήνες...
Το δεύτερο κάτω από μια λάμπα στην πιο μυστήρια γωνία του, αποφάσισε να δείξει για πρώτη φορά την δυσαρέσκιά της.
Μάλλον είχα ασχοληθεί πολύ με κάτι που θεωρούσε δικό της.

Δεν ξέρω αν δάγκωνε τα χείλη της την στιγμή που έλεγε:
-Φεύγω, θα είναι καλύτερα έτσι...

Το θυμάμαι πολύ καλά αυτό γιατί ήξερα τι σήμαινε για εμένα...
Είχα στηριχθεί στην κολώνα και την κοιτούσα ψύχραιμα και με κενό το βλέμμα...
Δεν έβγαλα κουβέντα... Μάλλον την αγαπούσα πολύ για να την εμποδίσω να κάνει όσα είχε αποφασίσει...

...Κοιτούσα την γυναίκα που με έκανε να ερωτευθώ ξανά μετά από τόσα χρόνια με αδιαφορία και απάθεια...

ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΕΝΙΩΣΑ ΣΑΝ ΕΝΑ ΑΓΚΑΘΙ... ΕΝΑ ΑΓΚΑΘΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΧΩΘΕΙ ΣΤΗΝ ΣΑΡΚΑ ΚΑΠΟΙΟΥ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΕΙ... ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΕΧΩ ΠΡΑΞΕΙ, ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΟ ΤΡΑΒΗΓΜΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΝΩΔΥΝΟ...

ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΕΝΟΙΩΣΑ ΠΩΣ ΤΗΣ ΕΙΧΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΟΛΑ ΟΣΑ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΧΑΡΙΣΕΙ.

ΑΝ ΜΙΛΟΥΣΑ... ΜΠΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΧΕΙΡΩΤΕΡΑ.. ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΠΩΣ ΘΑ ΜΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ... ΠΩΣ ΘΑ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟΝ ΚΗΠΟ...

ΟΙ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΟΜΩΣ... ΑΧ ΟΙ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ... ΞΕΧΝΙΟΥΝΤΑΙ, ΑΓΝΟΟΥΝΤΑΙ...

.............................................

Δευτερόλεπτα...
Λεπτά...
Ώρες...
Μέρες...
Μήνες...

..............................................

Τα χρώματα ξεχάστηκαν... Οι φωνές... Οι φιγούρες...
Θυμάμαι μονάχα εκείνη την λάμπα...

..............................................

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΙΛΑΜΕ ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ... ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΠΑΝΙΟ ΜΕΡΟΣ...
ΜΕ ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ... ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΑΦΗΝΕΙΣ ΝΑ ΞΕΡΕΝΕΤΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ, Ε;

Το καλοκαίρι που ακολούθησε ήταν ξέγνοιαστο...
Έμαθα πως κάποιος άλλος φροντίζει τον κήπο μου...
Εγωίσταρος του κερατά καθώς είμαι, με έπεισα πως ποτέ δεν θα τα καταφέρει τόσο καλά...
Η τουλάχιστον πως η μορφή που του έδωσα εγώ δεν θα μπορέσει ξανά να αναπαραχθεί...

...............................................

Το φθινόπωρο ήταν γλυκό...
Ήρθες εσύ...

Εσύ με αγνόησες όταν σου πρωτοχτύπησα το τζάμι...
Εσύ άφησες να περάσει καιρός...
Εσύ με έκανες να ξαναχτυπήσω... Ξανά και ξανά...

Εσύ πήρες ρίσκα που καμιά άλλη δεν έχει πάρει... που δύσκολα θα έπαιρνα εγώ...
Ο δικός σου κήπος δεν είναι μελαγχολικός... είναι γεμάτος ζωή
Και ναι με ξενίζει μερικές φορές αυτό, όμως έχει αρχίσει και μου αρέσει...
Έχω αρχίσει και χάνομαι μέσα του...

Και νοιώθω πραγματικά τυχερός...Τυχερός γιατί αν μου έλεγαν ένα χρόνο πριν πως θα βίωνα μέσα σε ένα χρόνο το ίδιο πράγμα δύο φορές, θα το απέκλεια στατιστικά..

......................................
......................................
......................................


Δεν πιστεύω σε κλειστούς κύκλους,
σε δεσμευμένες χρονικές περιόδους που συμβαίνουν ως δια μαγείας θεμιτά γεγονότα...
Πάντα τις έστηνα στον τοίχο αυτές τις σκέψεις...

......................................

Πιστεύω όμως στην προσπάθεια, στο να μοχθείς και να κυνηγάς αυτό που σε ολοκληρώνει... Ότι και να είναι αυτό...

......................................

Πριν ένα χρόνο, πριν ακόμα καλά καλά γνωριστούμε της είχα γράψει:

December 31, 2008 at 6:22pm

Εννοώ πως θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου να είναι μια καλύτερη χρονιά για εμένα και γι' αυτούς που αγαπώ, και δεν θα περιμένω να μου έρθει έτοιμο...

......................................

Ένα χρόνο μετά εξακολουθώ να έχω αυτή την φράση πολύ ψηλά στην ζωή μου...
Ακόμα και αν είχα μια υπέροχη γεμάτη χρονιά, δεν πρόκειται να επαναπαυτώ σε αυτό..
Άλλωστε γνωρίζεις πως είμαι οπαδός της επίθεσης και όταν νικάω 2-0 στο ημίχρονο θέλω να ρίξω άλλα δύο μπαλάκια στο επόμενο...

Υ.Γ.1 Δεν θα άλλαζα τίποτα στην χρονιά που πέρασε...Όλα μα όλα ακολούθησαν μια διαολεμένη και μυστηριωδώς συγκεκριμένη τροχιά προς ένα στόχο που αρχίσω να καταλαβαίνω...Αν μου δινόταν η ευκαιρία θα έκανα ακριβώς τα ίδια...

Υ.Γ.2 Ίσως μόνο εκείνο το βράδυ του Μάρτη να έπρεπε αν ρίξω κάνα χαστουκάκι... Θα έκανε τα πράγματα πολύ πιο εύκολα και για εκείνη... :)