Γουρουνόγατο

Το περήφημο γουρονόγατο...

Ξανά...

Ξανά,θα περπατήσουμε ξανά
μέσα από χρόνια ανοιχτά
όταν οι δρόμοι θα`χουν κλείσει.
Φωνές, γέλια, τραγούδια και γιορτές
οι ελπίδες όλες ζωντανές
κι όλοι θα έχουνε γυρίσει.

Μου λες, πού βρίσκεις τόσα και μου λες
πως βλέπεις μέσα από φωτιές
όσα για πάντα έχουν σβήσει.
Κοιτάς τα σύννεφα μιας ζωγραφιάς
ό,τι ήταν κάποτε για μας
λες δεν μπορεί,θα ξαναζήσει.

Μπορεί ν`αντέχει ακόμα μια κλωστή,
να έχει μείνει μια σκηνή
κι όταν παιχτεί εδώ να μείνεις.
Μαζί, κι άμα δεν έχει πια μαζί,
μες στην καινούρια σου ζωή
πάρε με πίσω,μη μ`αφήνεις.

Μου λες,πού βρίσκεις τόσα και μου λες
πως βλέπεις μέσα από φωτιές
όσα για πάντα έχουν σβήσει.
Κοιτάς τα σύννεφα μιας ζωγραφιάς
ό,τι ήταν κάποτε για μας
λες,δεν μπορεί,θα ξαναζήσει.

Ξανά, θα περπατήσουμε ξανά
μέσα από χρόνια ανοιχτά
όταν οι δρόμοι θα`χουν κλείσει.
Φωνές, γέλια, τραγούδια και γιορτές
οι ελπίδες όλες ζωντανές
κι όλοι θα έχουνε γυρίσει.

ΜΗΝ ΜΕ ΑΦΗΝΕΙΣ ΡΕ ΚΥΚΝΑΚΙ!
ΜΗΝ!

Πως το λεν...

Πως το λένε αυτό το όμορφο ποδήλατο;

Θέλω ν' αλλάξεις το εισιτήριο

Θέλω ν’ αλλάξεις το εισιτήριο
να μην πετάξεις χωριστά μου
Το αυριανό θά `ναι μαρτύριο
χωρίς τα μάτια σου μπροστά μου

Κάθε φορά ήθελα να αλλάξεις το εισιτήριο μα έκανα υπομονή...
Πως θα φύγουν αυτές οι αναμνήσεις και πως θα μπορέσω ποτέ να τις αγκαλιάσω...

Εδώ να μείνεις

Εδώ και τώρα, γιατί ειν’ ο δρόμος μας παλιός και κατηφόρα
της καληνύχτας τα φιλιά δεν είναι δώρα
δε φεύγω απόψε κι απ’ τη ζωή σου δε θα βγω
κι αν ειν’ η σχέση μας μισή τα λόγια φόρα
εδώ και τώρα, στης αγάπης το θυμό




Δεν σου ρίχνω καμία ευθύνη,
επιθυμώ να βάλλω κάτω και να μετρήσουμε τι έχουμε γιατί νομίζω πως έχει κρίνει ότι έχουμε πολύ λιγότερα απ'ότι στην πραγματικότητα. Θυμώνω επειδή δεν μου αναγνωρίζεις πράγματα που έκανα και δεν διαγράφονται, πράγματα που δεν μπορούν να μεταμορφωθούν σε κάτι άλλο έτσι απλά επειδή βολεύει μια νέα πορεία που μόνο να μας διαλύσει μπορεί.

Μείνε "εδώ"... 

no comment

Το Ξυράφι του Όκαμ

Σχεδόν τρεις μήνες έπειτα... εξακολουθώ να αφιερώνω τον λιγο ελέυθερο χρόνο μου στις ευχάριστες ανάμηνησεις του κοινού βίου μας. Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι επιλέγουμε να βάζουμε το δάχτυλο στις πληγή όμως στην συγκεριμένη περίπτωση νομίζω πως αντιλαμβάνομαι ποιο κενό έρχεται να καλύψει αυτή η συνήθεια.

Σαν πηγή του πόνου δεν αναγνωρίζω ωστόσο την παρούσα απώλεια μα πολύ περισσότερο αυτή που πρόκειται να ακολουθήσει. Εϊναι πολύ δύσκολο να σε βλέπω να αλλάζεις και να μην είμαι το αίτιο, να εξελίσεσαι, να μεγαλώνεις, να ωριμάζεις χωρίς να είμαι τα λάθη σου.

Αντίστοιχα λυπάμαι ιδιαίτερα που επιλέγεις να μην είσαι αυτή που θα δείς τα πρώτα ρήγματα σώματος - ψυχής, τις ρυτίδες της καθημερινότητας, την νίκη επι του εγωισμού που απαιτεί μια κοινή πορεία, ιδίως για δυο ψυχές σαδιστικά δυσπρόσιτες, Δύο ψυχές σκαντζόχοιρους...

Λυπάμαι δε ιδιαίτερα για την αναφορά σου στην διαίσθηση....

Γιατί να το κάνεις αν τόσο καιρό τρέχεις αυτά τα σενάρια επιβίωσης μέσα σου; Γιατί να αναφερθείς στην διαίσθηση;

Pluralitas non est ponenda sine necessitate.

Πως αποδέχεται κάποιος κάτι που πονάει τόσο πολύ, πως αποδέχεται αυτή την αλήθεια;

Who wants to love forever?

This is about a sad evening, sitting in my desk alone drinking some wine.

At the moment I feel like the only person alive on earth.

It's such a cold feeling, mesmerised by the past years thoughts. This is for the four and half years we were together then!

Who want's to love forever? I do... 

Χτυπά ένα ξενύχτι ακόμα μπορείς

Έτσι.. Γιατί δεν χρειάζεσαι ύπνο και ξεκούραση εσύ... Γιατί έχεις κάνει λίγα...

Λίγα.

Είναι καλύτερα τώρα Τούλις;

. . .