ΩΡΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ - Το Δωμάτιο

Στίχοι: Λένα Παπά
Μουσική: Χάρης Κατσιμίχας
Πρώτη εκτέλεση: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας

Μες στο κλειστό δωμάτιο μπορείς να βρεις
ό,τι δεν τόλμησες ποτέ να ονειρευτείς
κι ό,τι μέσα σου βαθιά αγάπησες
κι όμως ποτέ δεν είδες να βγαίνει αληθινό

Όλα είναι εκεί, εκεί υπάρχουν όλα
μες στο κλειστό δωμάτιο, όλα και τίποτα
αγάλματα θεών λησμονημένων και της Ελένης το πουκάμισο
όλα είναι εκεί κι άλλα πολλά, που κάποτε φαντάστηκες

Ο φόβος του Χριστού στον κήπο της Γεθσημανή**
τα βήματα της θλίψης του, της αίγλης του το φως
το αίμα των θυσιασμένων και οι χαμένοι στόχοι τους
το ψύχος το δριμύ των χωρισμών

Το διαμαντένιο αηδόνι του βασιλιά της Κίνας
σινιάλα από φάρους που σβηστήκαν
και μαγικά τοτέμ από άγνωστες φυλές
κι εφηβικά κορμιά και καλοκαίρια γαλανά
θάνατοι και φωτιές κι αόρατη ομορφιά

Μες στο κλειστό δωμάτιο υπάρχουν όλα
αν έχεις μάτια να τα δεις, αν έχεις χέρια να τ' αγγίξεις
μπορείς να βρεις κλειδί να ξεκλειδώσεις τη σιωπή τους
αρκεί να πας, ολάνοιχτος, γυρεύοντάς τα

ΓΙΝΕ ΡΕΑΛΙΣΤΗΣ, ΜΕΙΝΕ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΣ

Θα ήθελα να μοιραστώ αυτή την φράση μαζί σας που είδα πρόσφατα στο status κάποιου φίλου.

Πολλά γεγονότα τελευταίως θα μπορούσαν να εξηγηθούν από την παραπάνω μικρή πρόταση...

"Γίνε ρεαλιστής, μείνε ονειροπόλος"

Ότι και αν σημαίνει αυτό για τον καθένα...

346 πολύτιμες μέρες...

.................................................

Δεν πιστεύω σε κλειστούς κύκλους,
σε δεσμευμένες χρονικές περιόδους που συμβαίνουν ως δια μαγείας θεμιτά γεγονότα...
Πάντα τις έστηνα στον τοίχο αυτές τις σκέψεις..

..................................................

Η 31 Δεκεμβρίου 2008 έμελλε να με βάλει σε σοβαρές σκέψεις...
Δεν θυμάμαι τίποτα στην ζωή πριν από αυτή την μέρα ...
Δεν υπάρχει ροή πληροφορίας στο μυαλό μου...
Τα καρφωμένα στον τοίχο χαμόγελα με κοιτούν περιφρονητικά μέσα από ξεθωριασμένες φωτογραφίες...

..................................................

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΠΟΛΥ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ.

..................................................

Εκείνη την μέρα την επισκέφθηκα τυχαία...
Χτύπησα το παραθυράκι και μου άνοιξε...
Γίναμε φίλοι...
Κάθε μέρα μέρα με πήγαινε βόλτες στον ξεραμένο μελαγχολικό της κήπο...
Έλεγε πόσο συμβιβασμένη είναι με αυτόν και πόσο της αρέσει ξυπόλητη να περπατάει γύρω του...
Έδειχνε σίγουρη για αυτόν όμως... Μου έλεγε πως ποτέ ξανά δεν θα ανθίσει...

(Αν τότε της είχα εξηγήσει πως η μελαγχολία με σαγηνεύει...)

....................................................

Κάθε μέρα έπαιρνα κρυφά μαζί μου λίγο νεράκι...
Έχω μάθει να βελτιώνω τα πράγματα...
Τα φρόντισα με όλο μου το πάθος...
Υπήρξαν νύχτες που έμενα μόνος μου τα βράδια σε εκείνο τον γαμημένο το μέρος...

......................................................


Όταν μετά από λίγες μέρες πέταξαν τα νέα κλωναράκια, βιάστηκε να τα κόψει...
-Βγάζουν αγκάθια, μου είπε.
-Μόνο αγκάθια βγάζουν τα φυτά αυτού του κήπου...

......................................................

Μου άρεσε όμως... να ματώνω τα χέρια μου για της τα δίνω...
Να της λέω, ορίστε αυτά είναι για εσένα..

.......................................................

-Μια στιγμή παραδείσου που συνοδεύεται από μέρες κόλασης...

........................................................

Τον αγάπησα εκείνο τον κήπο, τον ερωτεύθηκα, τον έκανα δικό μου τα βράδια...
Τις μέρες έβγαζα αγκάθια από το κορμί μου...
Δεν με πείραζε όμως...
Εκείνο που με σκότωνε ήταν πως τα αγκάθια έσκιζαν και το δικό της σώμα... Πληγές του παρόντος πάνω σε αυτές του παρελθόντος...
Πονούσε στην σκέψη ενός κήπου που γέμιζε χρώματα χωρίς σκοπό, χωρίς μέλλον...

Το αγαπώ ερχόταν μονάχα ψιθυριστά και συνοδευόταν από πελώριες σιωπές...

.........................................................

Γνώριζα το σωστό... μου άρεσε όμως τόσο πολύ το λάθος...

.........................................................

Έπαιξα και εγώ με το μυαλό της, έπαιξε και αυτή με το δικό μου.

..........................................................


Μια μέρα αποφάσισε να με καλέσει στον κήπο της...
Κάθε φορά έλεγα πως θα ήταν η τελευταία...
Όμως ήταν τόσο ευτυχισμένη, τόσο γαλήνια...
Το πρώτο βράδυ μαζί περιπλανηθήκαμε σε όσα φτιάχναμε 3 μήνες...
Το δεύτερο κάτω από μια λάμπα στην πιο μυστήρια γωνία του, αποφάσισε να δείξει για πρώτη φορά την δυσαρέσκιά της.
Μάλλον είχα ασχοληθεί πολύ με κάτι που θεωρούσε δικό της.

Δεν ξέρω αν δάγκωνε τα χείλη της την στιγμή που έλεγε:
-Φεύγω, θα είναι καλύτερα έτσι...

Το θυμάμαι πολύ καλά αυτό γιατί ήξερα τι σήμαινε για εμένα...
Είχα στηριχθεί στην κολώνα και την κοιτούσα ψύχραιμα και με κενό το βλέμμα...
Δεν έβγαλα κουβέντα... Μάλλον την αγαπούσα πολύ για να την εμποδίσω να κάνει όσα είχε αποφασίσει...

...Κοιτούσα την γυναίκα που με έκανε να ερωτευθώ ξανά μετά από τόσα χρόνια με αδιαφορία και απάθεια...

ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΕΝΙΩΣΑ ΣΑΝ ΕΝΑ ΑΓΚΑΘΙ... ΕΝΑ ΑΓΚΑΘΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΧΩΘΕΙ ΣΤΗΝ ΣΑΡΚΑ ΚΑΠΟΙΟΥ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΕΙ... ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΕΧΩ ΠΡΑΞΕΙ, ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΟ ΤΡΑΒΗΓΜΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΝΩΔΥΝΟ...

ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΕΝΟΙΩΣΑ ΠΩΣ ΤΗΣ ΕΙΧΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΟΛΑ ΟΣΑ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΧΑΡΙΣΕΙ.

ΑΝ ΜΙΛΟΥΣΑ... ΜΠΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΧΕΙΡΩΤΕΡΑ.. ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΠΩΣ ΘΑ ΜΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ... ΠΩΣ ΘΑ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟΝ ΚΗΠΟ...

ΟΙ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΟΜΩΣ... ΑΧ ΟΙ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ... ΞΕΧΝΙΟΥΝΤΑΙ, ΑΓΝΟΟΥΝΤΑΙ...

.............................................

Δευτερόλεπτα...
Λεπτά...
Ώρες...
Μέρες...
Μήνες...

..............................................

Τα χρώματα ξεχάστηκαν... Οι φωνές... Οι φιγούρες...
Θυμάμαι μονάχα εκείνη την λάμπα...

..............................................

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΙΛΑΜΕ ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ... ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΠΑΝΙΟ ΜΕΡΟΣ...
ΜΕ ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ... ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΑΦΗΝΕΙΣ ΝΑ ΞΕΡΕΝΕΤΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ, Ε;

Το καλοκαίρι που ακολούθησε ήταν ξέγνοιαστο...
Έμαθα πως κάποιος άλλος φροντίζει τον κήπο μου...
Εγωίσταρος του κερατά καθώς είμαι, με έπεισα πως ποτέ δεν θα τα καταφέρει τόσο καλά...
Η τουλάχιστον πως η μορφή που του έδωσα εγώ δεν θα μπορέσει ξανά να αναπαραχθεί...

...............................................

Το φθινόπωρο ήταν γλυκό...
Ήρθες εσύ...

Εσύ με αγνόησες όταν σου πρωτοχτύπησα το τζάμι...
Εσύ άφησες να περάσει καιρός...
Εσύ με έκανες να ξαναχτυπήσω... Ξανά και ξανά...

Εσύ πήρες ρίσκα που καμιά άλλη δεν έχει πάρει... που δύσκολα θα έπαιρνα εγώ...
Ο δικός σου κήπος δεν είναι μελαγχολικός... είναι γεμάτος ζωή
Και ναι με ξενίζει μερικές φορές αυτό, όμως έχει αρχίσει και μου αρέσει...
Έχω αρχίσει και χάνομαι μέσα του...

Και νοιώθω πραγματικά τυχερός...Τυχερός γιατί αν μου έλεγαν ένα χρόνο πριν πως θα βίωνα μέσα σε ένα χρόνο το ίδιο πράγμα δύο φορές, θα το απέκλεια στατιστικά..

......................................
......................................
......................................


Δεν πιστεύω σε κλειστούς κύκλους,
σε δεσμευμένες χρονικές περιόδους που συμβαίνουν ως δια μαγείας θεμιτά γεγονότα...
Πάντα τις έστηνα στον τοίχο αυτές τις σκέψεις...

......................................

Πιστεύω όμως στην προσπάθεια, στο να μοχθείς και να κυνηγάς αυτό που σε ολοκληρώνει... Ότι και να είναι αυτό...

......................................

Πριν ένα χρόνο, πριν ακόμα καλά καλά γνωριστούμε της είχα γράψει:

December 31, 2008 at 6:22pm

Εννοώ πως θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου να είναι μια καλύτερη χρονιά για εμένα και γι' αυτούς που αγαπώ, και δεν θα περιμένω να μου έρθει έτοιμο...

......................................

Ένα χρόνο μετά εξακολουθώ να έχω αυτή την φράση πολύ ψηλά στην ζωή μου...
Ακόμα και αν είχα μια υπέροχη γεμάτη χρονιά, δεν πρόκειται να επαναπαυτώ σε αυτό..
Άλλωστε γνωρίζεις πως είμαι οπαδός της επίθεσης και όταν νικάω 2-0 στο ημίχρονο θέλω να ρίξω άλλα δύο μπαλάκια στο επόμενο...

Υ.Γ.1 Δεν θα άλλαζα τίποτα στην χρονιά που πέρασε...Όλα μα όλα ακολούθησαν μια διαολεμένη και μυστηριωδώς συγκεκριμένη τροχιά προς ένα στόχο που αρχίσω να καταλαβαίνω...Αν μου δινόταν η ευκαιρία θα έκανα ακριβώς τα ίδια...

Υ.Γ.2 Ίσως μόνο εκείνο το βράδυ του Μάρτη να έπρεπε αν ρίξω κάνα χαστουκάκι... Θα έκανε τα πράγματα πολύ πιο εύκολα και για εκείνη... :)

Οι φήμες λένε...

Πήρε το αυτάκι μου σήμερα το πρωί μια πολύ ευχάριστη φήμη...

Χάρης και Πάνος λέει ξεκινούν απο κοινού και σε όλη την Ελλάδα ζωντανές εμφανίσεις τον ερχόμενο Μάρτιο...

9 χρόνια μετά;

Χμ.. Λίγοι μήνες απομένουν να μάθουμε αν αληθεύει η φήμη..

Στη σκέψη και μόνο...

Έλενα

Ένα πολύ όμορφο κομμάτι του παλιού καλού Δάντη!

Ερωτικό κάλεσμα

Βραδιές δημιουργίας....

Ερωτικό κάλεσμα

Στίχοι: Μενέλαος Λουντέμης
Μουσική: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας
Άλλες ερμηνείες: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας

Έλα κοντά μου δεν είμαι η φωτιά
τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια
τις πνίγουν οι νεροποντές
τις κυνηγούν οι βοριάδες

Δεν είμαι δεν είμαι η φωτιά

Έλα κοντά μου δεν είμαι ο άνεμος
τους άνεμους τους κόβουν τα βουνά
τους βουβαίνουν τα λιοπύρια
τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί

Δεν είμαι δεν είμαι ο άνεμος

Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατολάτης
ένας αποσταμένος κατακτητής
που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς
ν΄ακούσει το τραγούδι των γρύλων
κι αν θέλεις έλα να τ' ακούσουμε μαζί

για εσένα που άθελα σου ανασταίνεις μια ψυχή...

Εγω αγάπη μου, Εγώ...

Βραδιά δημιουργίας η αποψινή...
Ένα τραγούδι που λατρεύω και έλειπε από το youtube...









ΕΓΩ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ, ΕΓΩ

Στίχοι: Γιούλα Γεωργίου
Μουσική: Αντώνης Βαρδής
Πρώτη εκτέλεση: Αντώνης Βαρδής

Εγώ που νόμιζα πως όλα τα αντέχω
εγώ τρελάθηκα που πλάι μου δε σ έχω
εγώ, αγάπη μου, εγώ

Εγώ που σου λεγα "να κόψεις το τσιγάρο"
το σπίτι έκανα να μοιάζει με φουγάρο
εγώ, αγάπη μου, εγώ

Εγώ που σου λεγα "θα φύγω άμα πίνεις"
μπουκάλια άδειαζα και φώναζα "να μείνεις"
εγώ, αγάπη μου, εγώ

Εγώ, εγώ
εγώ, αγάπη μου, εγώ

Εγώ που σου λεγα "δεν έχεις το Θεό σου"
εγώ Τον ξέχασα για να μαι στο πλευρό σου
εγώ, αγάπη μου, εγώ

Εγώ που σου λεγα "μην τρέχεις με διακόσα"
το γκάζι πάτησα και τρέχω μ άλλα τόσα
εγώ, αγάπη μου, εγώ

Εγώ, εγώ
εγώ, αγάπη μου, εγώ

Άλλα σου έλεγα και άλλα κάνω τώρα
γιατί υποτίμησα του χωρισμού την ώρα
εγώ, αγάπη μου, εγώ

Εγώ, εγώ
εγώ, αγάπη μου, εγώ

κύριε κύριε, μπορώ να εφαρμόσω την θεωρία των πιθανοτήτων στον έρωτα ;

Αν μπορούσαμε να φανταστούμε τους εαυτούς μας ως ένα σύνολο μεταβλητών. Χιλιάδες μικρά σύμβολα το καθένα με την δική του σημασία που εμπλέκονται με τέτοιο τρόπο ώστε να φτιάξουν αυτό που με περηφάνια χαζεύουμε στον καθρέφτη και περίτρανα φωνάζουμε "ΕΓΩ".

Ας δούμε τώρα πως η θεωρία των πιθανοτήτων αντιμετωπίζει το πείραμα της ρίψης ενός ζαριού. Σε αυτή την περίπτωση έχουμε έξι απλά ενδεχόμενα. Έστω Ω1 το ενδεχόμενο να φέρουμε 1 και αντιστοίχως τα Ωi, i=2,.....6. Ο δειγματοχώρος είναι ο Ω ={1, 2, 3, 4, 5, 6}. Το γεγονός A, να φέρουμε ζυγό αριθμό είναι ,A={2, 4, 6} = 0,5. Το γεγονός Β, να φέρουμε αριθμό μικρότερο ή ίσο του 2 είναι ,B={1, 2} = 0,33.....

Εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε πως όσο ποιο πολλά ζητάμε από το ζάρι τόσο πιο μικρή είναι η πιθανότητα να μας έρθει, όπως πολύ χαρακτηριστικά μπορούμε να συναντήσουμε στην θεωρία των δεσμευμένων πιθανοτήτων...

Ας κατατάξουμε τώρα τις μεταβλητές που χαρακτηρίζουν έναν άνθρωπο σε 5 επίπεδα (ασήμαντες, λιγότερο ασήμαντες, σημαντικές, περισσότερο σημαντικές, πάρα πολύ σημαντικές).

Συνήθως όταν γνωριζόμαστε με κάποιον οι κυρίαρχες μεταβλητές που μας προκαλούν το ενδιαφέρον είναι οι ασήμαντες (οι μεταβλητές της πρώτης ματιάς....), αμέσως έχουμε κάνει το πρώτο λάθος σπουδαίο λάθος...έχουμε δηλαδή πατάξει όλες τις άλλες ζαριές και έχουμε κρατήσει μόνο τον αριθμό 1, ο οποίος μας ικανοποιεί αρχικά αλλά πολύ σύντομα θέλουμε από τον άλλον να μας φανερώσει και τις λιγότερο ασήμαντες μεταβλητές και μετά τις πιο σημαντικές και μετά τις περισσότερο σημαντικές και τέλος τις σημαντικότερες...
Τι κάνουμε δηλαδή; Απαιτούμε από το ζάρι μας να φέρει στην αρχή 1 μετά στο καπάκι 2, μετά 3, μετά 4 και ούτω καθεξής....Γεγονός που αντιπροσωπεύεται από πολύ μικρή πιθανότητα...
Δεν ξέρω για εσάς αλλά παίζω χρόνια αυτό το παιχνιδάκι και ποτέ δεν τα έχω καταφέρει...δεν υπάρχει ο τέλειος άνθρωπος, αυτός που τα συνδυάζει όλα...

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα ρίξω το ζάρι μου θα αγνοήσω τις μικρές ζαριές και θα πάω κατευθείαν για το 6...
Βαρέθηκα να κυνηγώ περίεργες αλληλουχίες αριθμών και να παλεύω με δύστροπες και ανόητες συμπεριφορές...

Στον έρωτα εμένα μου φθάνει το 6, τα σημαντικά, αυτά που θα σου δίνουν πάντα ένα λόγο και όχι μια αφορμή...

Τώρα ποιες μεταβλητές βάζει ο καθένας σε κάθε σύνολο... αυτό μάλλον ορίζεται από το προσωπικό του γούστο....

ΚΑΛΕΣ ΖΑΡΙΕΣ...

Υ.Γ. Σοφία καλή αρχή!

Τα βήματα της λήθης....

Μέρα την μέρα, βήμα το βήμα μακρυά σου...
σαν τον μικρό πρίγκιπα και την αλεπού...
μόνο που το πήγαμε αντίστροφα...
αστραπιαία ήρθαμε κοντά...σιγά σιγά και μαρτυρικά αποχωριζόμαστε...
Δεν μετανιώνω, εγώ το γνώριζα πως έτσι έπρεπε να γίνει...

Κοίτα τι σου έχω εδώ...



Να τα εκατοστήσεις ηλεκτρόνιο!

Snuff

Bury all your secrets in my skin
Come away with innocence and leave me with my sins
The air around me still feels like a cage
And love is just a camouflage for what resembles rage again

So if you love me let me go
And run away before I know
My heart is just too dark to care
I can?t destroy what isn?t there

Deliver me into my fate
If I?m alone I cannot hate
I don?t deserve to have you
Ooh, my smile was taken long ago
If I can change I hope I never know

I still press your letters to my lips
And cherish them in parts of me that savor every kiss
I couldn?t face a life without your lights
But all of that was ripped apart when you refused to fight

So save your breath, I will not care
I think I made it very clear
You couldn?t hate enough to love
Is that supposed to be enough?

I only wish you weren?t my friend
Then I could hurt you in the end
I never claimed to be a saint
Ooh, my own was banished long ago
It took the death of hope to let you go

So break yourself against my stones
And spit your pity in my soul
You never needed any help
You sold me out to save yourself

And I won?t listen to your shame
You ran away, you?re all the same
Angels lie to keep control
Ooh, my love was punished long ago
If you still care don?t ever let me know
If you still care don?t ever let me know